● مقدمه
از بارزترین خصوصیات عصر حاضرمی توان به تغییرات وتحولات شگرف ومداوم درطرزتفکر،ایدئولوژی،ارزش های اجتماعی،روش های انجام کاروبسیاری ازپدیده های دیگرزندگی،اشاره کرد.به همین سبب امروزمدیران باجوسازمانی پر ابهام،پویاودر حال تحول روبرو هستند.
این مقاله در پی بیان ضرورت واهمیت تحول در سازمان ها بویژه آموزش وپرورش شده است.در این راستا ازبیانات ارزشمندمقام معظم رهبری که برخاسته ازنگرش وانتظارات ومطالعات ایشان است و مصوبات شورای عالی آموزش وپرورش ونگاه صاحبنظران به این موضوع،بهره برداری شده است.
● مفاهیم تغییر ،تحول ،نوآوری وتفاوت آن ها:
درتعریف تغییر گفته شده است تغییر،دگرگونی هر چیزی است که با گذشته اش تفاوت داشته باشد و نوآوری اتخاذایده هایی برای سازمان جدید است.بنابراین تمام نوآوری ها می تواندمنعکس کننده یک تغییرباشند؛ اگرچه تمام تغییرها نوآوری نیستند.(آقایی فیشانی،۱۳۷۷، ۲۶)تحول یعنی فرایند ذوب شدن اندیشه ها ،باورها ورفتارهای سنتی وتثبیت ارزش های نوین واستقرار نظام های جدید.تحول یعنی منطبق کردن سازمان ها با آخرین پدیده های روز ( Rosabeth Kanterاینترنت)

بر اساس قانون بودجه و برنامه سند چشم‌انداز ۲۰‌ساله کشور باید درآمد مالیاتی به نوعی جایگزین درآمدهای نفتی شود که زمانی به پایان خواهد رسید. به عبارت دیگر، بر اساس سند چشم‌انداز ۲۰‌ساله کشور دولت باید تا پایان برنامه پنجم توسعه قادر باشد که هزینه‌های جاری خود را به طور عمده از درآمد مالیاتی تامین کند و از اتکای این بخش به درآمدهای نفتی بکاهد.
پرداخت مالیات در برخی کشورها یک تکلیف قانونی بزرگ محسوب می شود و عدم پرداخت آن برخوردهای قانونی برای متخلفین از قانون را در پی دارد.
مالیات در کشورهای مختلف دنیا، بخش عمده‌ای از هزینه‌های عمومی را تشکیل می دهد به نحوی‌که در برخی از کشورها ۹۰ تا ۹۵ درصد از هزینه‌های عمومی مورد نیاز دولت از طریق مالیات تامین می شود، اما این رقم در ایران حتی با تلاش‌های بسیار زیاد دولت بسیار کم است و با رقم‌های مرسوم در دنیا بسیار فاصله دارد. به علاوه، حدود ۳۲ درصد از تولید ناخالص داخلی برخی از کشورها از درآمد مالیاتی تامین می‌شود، درحالی‌که این رقم در ایران بسیار اندک است. لازمه‌ی دستیابی به وضعیت مطلوب درآمدهای مالیاتی در کشور ارتقاء فرهنگ مالیاتی است که اجرای طرح خود اظهاری مالیاتی در تیرماه هر سال نیز بدین منظور صورت می‌گیرد.

در دنیای فلسفه ادعایی اغراق‌آمیز و غیردقیق وجود دارد مبنی بر اینکه آنچه پس از فیلسوفان یونان باستان به ویژه افلاطون در باب فلسفه گفته شده، حاشیه‌های تکمیلی یا انتقادی بر آن فیلسوفان بوده است. این ادعا اگر چه آغشته به اغراق و تسامح است اما از جهت نشان دادن اهمیت و تاثیر متفکران باستان بر جریان‌های فکری جهان، سخنی در خور اعتنا است.
در دنیای اقتصاد و نظریات اقتصادی هم آدام اسمیت چنین وضعی دارد. نفوذ آدام اسمیت بر آرای اقتصادی اخلافش، به حامیان نظریه‌های بازار و اقتصاد آزاد محدود نمی‌شود، بلکه رادیکال چپگرایی مانند کارل مارکس هم در مبحث نظریه ارزش- کار از اسمیت تاثیر پذیرفت.
اما تاثیر اصلی و نقش پیامبرانه اسمیت، در شعبه‌های گوناگون طرفداران اقتصاد آزاد دیده می‌شود که هر کدام کوشیده است، یکی از کاستی‌ها یا تناقض‌های «پدر علم اقتصاد» را جبران و تناقض‌های آن را برطرف کند. یکی از جریان‌های کوشا در این زمینه، اقتصاددانان نئوکلاسیک هستند که به تلاشی گسترده و چند سویه دست یازیدند تا آرای کلاسیک اسمیت را در قالب‌های نو و منطبق با شرایط حادث، جرح و اصلاح کنند.

امارات متحده عربی با دو گونه اقتصاد کلان و کاملا متفاوت به قرن ۲۱ وارد می‌شود. امارت بسیار ثروتمند ابوظبی با نفت عظیم خود و صنایع پتروشیمی با طیفی از منابع ثروت، تکنولوژی صنایع سنگین، صنایع انرژی سبز و توریسم فرهنگی بخشی مکمل از این اقتصاد را تشکیل می‌دهد. در عین حال دومین امارت صاحب‌نام یعنی دوبی در سرمایه‌گذاری در «منطقه آزاد» برای شرکت‌های خارجی، بخش مسکن پیشتاز و توریسم گسترده پیشگام است. یک اعتبار بین‌المللی خوب برای بقا و موفقیت هر دو این اقتصادها حیاتی است. ابوظبی باید بتواند به لحاظ استراتژیکی موقعیت‌یابی برای ثروت خود را در بازارهای آن سوی آب‌ها ادامه داده و بتواند شرکای صنعتی بین‌المللی با «برند» یا «اعتبار و نشان» قابل قبول را جذب کند؛ در حالی که دوبی باید هجوم سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی را حفظ کند و امارات به عنوان مقصد توریستی امن و میهمان‌نواز شناخته شود. در هر حال، تقاضاهای یک اقتصاد پیچیده قرن بیست‌ویکمی بیش از اینها نیاز دارد. معیار تجارت و موفقیت اجتماعی در بازار بسیار رقابتی جهان به‌‌طور روزافزونی شامل «شفافیت» و «اعتبار» هم می‌شود.

در نخستین سالیان دهه ۱۹۷۰ بود که زمزمه بحران های زیست محیطی در نشست های جهانی به گوش رسید و چندی از آگاهان و اندیشمندانی که از تبعات روند شتاب آلود توسعه صنعتی اطلاع داشتند، جهان را به رویه موجود هشدار دادند.در آن سال ها کنفرانس استکهلم نقطه آغازی بر پیگیری های مجدانه پیرامون «ایمنی حیات» Biosafety شمرده شد و بعدها دیدار سران جهان در وین و مونترال و سپس «اجلاس زمین» در ریو، مهر تاییدی بر اهمیت روزافزون مسئله زیست محیط در بستر مخرب توسعه صنعتی نهاد.
نه تنها دهه ۱۹۸۰ به گرم ترین دهه سده بیستم اشتهار یافت که شکاف عظیمی نیز در لایه ازن بر همگان مکشوف شد و روزنامه نگاران غربی به کنایه و اشاره سرطان پوست رونالد ریگان را مظهر فاجعه محیط زیست بشری خواندند.در ادامه این چالش ها و کوشش ها، کمیسیون جهانی محیط زیست که به ریاست بروتلند نروژی برگزار شد گزارشی تهیه کرد و نام آن را «آینده مشترک» گذاشت و بدین قرار برای نخستین بار کشورهای صنعتی از عبارت« توسعه پایدار» در توضیح استراتژی توسعه پاک بهره بردند.